ป้ายกำกับ

, , , , , , ,

เริ่ม…ยังไงดี (วะ?)

ห่างหายจากการเขียนบล็อกไปนานมาก เพราะไร้ประเด็น รูปก็ไม่ได้ถ่ายนานแล้ว ถ่ายมาก็ไม่ได้ Process
เอาเป็นว่า…เริ่มด้วย อูคูเลเล่แล้วกัน (ขอเลียนแบบพี่สาวฉัน @escribitionist หน่อยแล้วกัน)

น้องหมี+ส้มฉุน

น้องหมีของเรา และน้องส้มฉุนของ @escribitionist

น้องหมีตัวนี้ได้มาด้วยความยากลำบาก เพราะเสือกไปซื้อตอนที่เค้ากำลังฮิตกันพอดี ของขาดตลาด ต้องไปต่อแถวแย่งกันที่ Digital Gateway วันที่ 2 เมษายน 2011

มีการประกาศของเข้า 1 อาทิตย์ก่อนของเข้าร้านในวบบอร์ดของร้าน แจ้งว่าน้องหมีและน้องต่ายมีของเข้าอย่างละ 250 ตัว คนตามมาตอบมากมาย ว่ารอค่า จะมาแล้วค่า อ๊าาาาา (ก็พล่ามกันไปด้วยความตื่นเต้นระหว่างรอของ)
มีการแจ้งจากทางร้านเรื่องการแจกบัตรคิว ว่าจะเริ่มแจกตอน 9.00 น. ก่อนร้านเปิด 1 ชั่วโมง แต่ไม่ได้แจ้งว่าจะให้เข้าจากทางประตูไหนของ DGW

เป็นไปตามคาด คนมาเข้าแถวก่อนเวลาเปิดร้านกันอย่างถล่มทลาย เพื่ออีน้องหมีต่ายเนี่ย
ฉันไปตอน 8 โมงเช้า คนต่อแถวกันอย่างเป็นระเบียบ (แอบชื่นชมในใจ แสรดดด จะทำก็ทำได้กันเนาะ) แต่…พอประตูเปิดแค่นั้นแหละ ความเป็นระเบียบทุกอย่างมลายหายไปในอากาศ บรรยากาศเมื่อกี้นี้เหมือนไม่เคยมีเกิดขึ้นในประเทศสยาม คนวิ่งกันหน้าตั้ง (แล้วเอ็งจะต่อแถวกันทำแม้วอะไรวะ?)

โชคดี…ที่วิ่งตามไปต่อแถวใหม่ที่หน้าร้านได้ทัน (เลือกเส้นทางการวิ่งได้ดี โชคดีของฉัน) ไปต่อแถวกัน ทุกคนพยายามหวงสิทธิ์มาก จำหน้าคนหน้าคนหลังเอาไว้ ฉันต้องชวนคนคุย ทั้งๆ ที่ไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า แง… แต่วันนั้นก็ได้เพื่อนใหม่รุ่นน้องเป็นเด็กผู้ชายตัวใหญ่อายุ 17 ต่อแถวอยู่ข้างหลัง ฮีคุยสนุกดีนะ

ตอนแจกบัตรคิวนี่โคตรดราม่า เพราะมันจะมีแถวหลัก แล้วก็แถวที่อ้างว่าตัวเองเป็นแถวหลัก ฮู้ยยย (แถวฉันของแท้ เอามือเกาะเอวกันแน่นเหนียว) ระหว่างเข้าแถวรอบัตรคิว มีน้องผู้หญิงคนนึง เข้ามายืนข้างๆ (ตอนเค้าจัดแถวกันเสร็จ) นัยว่าเค้าทำอะไรกัน ขอฉันยืนดูด้วยคนสิ แล้วระหว่างที่เค้าแจกบัตรคิว (มือทุกคนยื่นไปทางคุณคนแจกบัตรอย่างพร้อมเพรียง) ชีก็ยื่นมือออกไปรับบัตรคิวกับเค้าด้วย!~ สรุปว่า ชีได้คิวไปแบบหน้าด้าน-ด้านเลย

ในที่สุดฉันได้บัตรคิว คิวที่ 109 ล่ะมั้งนะ แล้วพอพ้นๆ เลยหลังแถวฉันไปก็เริ่มสะเปะสะปะจนต้องมีการจัดระเบียบกันใหม่ คนก็เริ่มโวยวาย

แต่ฉันรอดแล้ว…หายใจคล่อง คนจะทะเลาะกัน ฉันก็ไม่เกี่ยว (อ้าว เริ่มเลว…) แต่ก็มีการประซิบกระซาบกันระหว่างกลุ่มหน้าฉันกับฉัน (ร่วมวงไปด้วยซะงั้น) ถึงพฤติกรรมคุณน้องคนนั้น เพราะตอนแรกเราก็ถามกันแล้วว่า ต่อแถวหรอคะ หางแถวอยู่ตรงนั้น ชีตอบกลับมาว่า มาดูเฉยๆ ค่ะ แล้วชีก็ได้บัตรคิวไปอย่างที่เล่ามา

ระหว่างการรอเข้าไปเลือกอูคูเลเล่ เราก็เม้ากันไปเรื่อย แล้วกลุ่มน้องๆ เค้าก็มีจิกๆ เป็นระยะๆ เอาให้แบบได้ยินกันไปเลย (เพราะมันทรหดกะการวิ่งแย่งกันจริงๆ) จนในที่สุดเวลาประมาณ 2 ชั่วโมงที่กดดันกัน อยู่ดีๆ ชีก็ร้องไห้ออกมา! ทั้งกลุ่มก็ตกใจ (ในความใจร้ายของตัวเอง) แล้วน้องเค้าก็บอกว่า ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะแซงคิวนะ (หรอ?) ขอโทษนะคะ (พนมมือไหว้)

ฉันเองปกติก็เป็นคนใจอ่อน (กะหมาแมวมากเป็นพิเศษ) มาเจอคนร้องไห้ ถึงกะทำอะไรไม่ถูกเลย น้องเค้าบอกว่า ที่แดกดันเค้า เค้าได้ยิน เค้าเสียใจมาก ถ้าไม่ขอโทษ ต่อให้ได้อูคูเลเล่ไปเค้าก็คงเล่นไม่สนุก

ทุกสายตาในกลุ่ม (เพื่อนใหม่) หันมามองอีพี่ (แก่ๆ) ทันที เหมือนขอทางออก 555 เออ…กูเองก็ได้

เลยเอามือไปลูบๆ กบาลน้องเค้า แล้วก็บอก เออ ขอโทษกันซะพี่ก็ไม่ว่าอะไร แต่วันหลังอย่าแซงคิวอย่างนี้ มันไม่ดีรู้ไหม น้องเค้าก็พยักหน้าหงึกหงัก กระซิกๆ

…เหมือนตัวเองเป็นนางมารยังไงก็ไม่รู้แฮะ…รู้สึกผิดมากเลย เอิ๊กกกก

เกือบปีผ่านไป…ตอนนี้ U900 ไม่ต้องต่อแถวก็มีขาย -*- ฉันก็มานั่งนึกเล่นๆ ว่าที่ตูไปเป็นบ้าอยู่ตอนนั้นนั่นมันอะร้ายยยยยยยยยยย