ป้ายกำกับ

, , ,

ขอทานในไทยเนี่ย มีหลายแบบ
ตลอดการเดินทางไปทำงาน 7 ปี เห็นขอทานแบบต่างๆ มากมาย
และได้รู้ว่า…พวกนี้มีสารพัดลูกไม้จะมาเรียกร้องความสงสารนะ

เดินทางผ่านทางอนุสาวรีย์ จะเจอผู้หญิงท้องแก่คนนึง นั่งพับเพียบขอทานอยู่
เดินผ่านไป 4 เดือน ชีก็ยังท้องแก่เท่าเดิม
…ท้องมารหรือเปล่าวะเจ๊ ท้องยาวท้องนานขนาดนี้ ออกมาเป็นพังแป้นแน่เลย

เป็นคนตาบอด เปิดเพลง แล้วเคาะแทมโบรีน
แทมโบรีนคือ เจ้าเครื่องดนตรีหน้าตาอย่างนี้

ตามปกติก็เออ โอเค เปิดเพลงแล้วก็เคาะให้จังหวะตามเพลงไป
แต่มันเริ่มผิดปกติ เมื่อวันที่พบว่า ฮีเอื้อมมือไปเลื่อนรองเท้าแตะที่ถอดไว้ข้างหลัง
มือไม่ได้ทุบ ไม่ได้ตบ แต่ทำไมมีเสียงแทมโบลีน
แหมมมมม ขนาดจะตบก็ยังลิปซิงค์เลยเนอะ
(นี่ไม่รวมเมาท์ออร์แกนที่ทาบปากเอาไว้เฉยๆ ด้วยนะ)

แล้วถ้าวันไหนเดินทางทำงานผ่านหลายๆ จุด จะพบขอทานหน้าตาเดิมๆ สลับกันไปในแต่ละวัน สันนิษฐานได้ว่า ก็คงจะเป็นแก๊งเดียวกัน เช้าก็เอามาหย่อนๆ แต่ละจุด พอเย็นๆ ค่ำๆ ก็มารับกลับแก๊งละมั้ง (เดา)

แบบที่หากินกับความสงสารสัตว์ ก็จะเอาหมาเอาแมวตัวเล็กๆ มานั่งขอทานด้วย
แต่ไม่เข้าใจว่า … ทำไมเห็นกี่ทีๆ หมาแมวมันนอนหลับตลอดเลยฟระ
เอ็งวางยาหมาแมวแน่ๆ อ่ะ
แล้วพอหมาแมวโตหน่อย ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน
หรือจะโดนยาจนตายไปแล้วก็ไม่รู้ เพราะยาซึมเนี่ย ใช้บ่อยๆ มีผลต่อระบบประสาทของน้องหมาน้องแมวค่ะ ยิ่งเป็นหมาแมวตัวเล็กๆ จะทนได้ซักกี่น้ำกันน้อ

มุขโบราณอย่างการซุกแขนไว้ในเสื้อให้ดูเป็นคนพิการก็ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีคนทำนะ
อีตาคนนี้ (ไม่รู้ว่าจะมีใครเคยเจอไหมนะ) จะแต่งตัวมอมๆ ผมมัดจุกไว้ตรงกลางกบาล
ผมทำสีด้วย (แฟชั่นนิสต้ามาก) ฮีจะเอามือซุกไว้ในเสื้อ เอาปากคาบถ้วย
วันดีคืนดี จะเจอฮีเดินข้ามถนนอยู่แถวๆ จตุจักร พร้อมแขนขาครบถ้วน

แบบที่เป็นตากะยายนั่งคู่กัน สีซออี๊แอๆ
แต่สีไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้เป็นเพลงหรอก
วันดีคืนดี ซอตัวเดียวกันนี่แหละ ไปอยู่ในมือตายายอีกคู่นึง
อืมมม แบ่งกันกินแบ่งกันใช้

ฝรั่งตาน้ำข้าว (หรือบางทีก็เป็นคนไทย) ขอเงินค่ารถกลับบ้าน ขอค่าเครื่องบินกลับประเทศ
ฉันเห็นแกขอมาเป็นปีแล้ว ค่ารถทัวร์มันโหดขนาดนั้นเลยหรือไงวะ? ยังไม่เห็นกลับซักกะที

แบบที่เคยเจอกับตัวจังๆ อีกที่ ก็สถานีขนส่งหมอชิตแหละ
เป็นป้าคนนึง เดินเข้ามาหา บอกว่า ป้าไม่มีเงินเลย เพิ่งเข้ากรุงมา ขอค่ารถเมล์หน่อยสิ ป้าแค่ขอค่ารถเมล์เองนะ นี่จำเป็นจริงจริ๊งงงงงงง แต่พอกลับบ้านอีกรอบ ก็พบว่าป้าแกยังปักหลักอยู่ที่หมอชิตนั่นแหละ เห็นแล้วอยากเดินเข้าไปถาม ว่าค่ารถเมล์เมืองไทยนี่ไม่น่าจะโหดขนาดแกขออยู่ 3 อาทิตย์แล้วยังไปหาเพื่อนไม่ได้นะป้านะ

หนูจ๋า…ป้าหิวข้าวจังเลย
อ๋อค่ะ ป้าหิวข้าวหรอ นั่งสิคะ เดี๋ยวสั่งข้าวให้กิน
ไม่เอาๆ ป้าอยากได้เงิน ขอเงินป้านะ เดี๋ยวป้าไปซื้อข้าวกินเอง
(เหรอออออออ หิวข้าวแล้วทำไมไม่กินฟระ มีวัตถุประสงค์แอบแฝงอ่ะ)

เฮ้อ…เจออย่างนี้แล้วเหนื่อยใจ ทำทานไปก็ตะขิดตะขวงใจตัวเอง เจอมนุษย์ขี้หลอกลวง ทำมาหากินบนความเห็นใจความสงสารของคนอื่นเขาแล้วก็เบื่อ ไม่อยากทำทานกับคนแล้ว ฉันเอาเงินไปช่วยหมาแมวจรจัดกับโครงการต่างๆ ดีกว่าเยอะ สบายใจตัวเองมากกว่า

อ่านเรื่องนี้จบแล้วก็ลองๆ สังเกตดูนะคะ ว่าขอทานที่คุณเดินผ่านทุกวัน เค้ามีลูกไม้อะไรมาหลอกเงินจากกระเป๋าเราบ้าง