ป้ายกำกับ

, , ,

เมื่อวันเสาร์ฉันกำลังเดินทางไปงาน Cat Show ที่เดอะมอลล์ บางกะปิ
นัดเจอกันที่อนุสาวรีย์กับน้องตอง
เอาสีนิลไปด้วย (อยู่ระหว่างขั้นตอนการสร้างแมวเซเลบ)
น้องตองเอาชูการ์ไกลเดอร์ไปด้วย ชื่อปั้นจิ้ม … น่ารักมากๆ ตัวนุ่มนิ่ม

เราเตรียมจะไปขึ้นรถเมล์ไปกัน
ระหว่างรอรถเมล์อยู่ตรงป้ายที่เลยราชวิถีมานิดหน่อย ก็มีคุณป้าคนนึงเดินมาหาพวกเรา

ป้า: หนู ป้าจะไปบางแค ต้องขึ้นรถตรงไหน
ฉัน: (เด็กบางแคเก่า) อ๋อ เดินไปขึ้นที่ราชวิถีเลยค่ะป้า (ชี้มือบอกทางเสร็จสรรพ)
ป้า: อ๋อ ตรงนั้นหรอ
ฉัน: ค่ะ
ป้า: เออ หนู มีเงินให้ป้าขึ้นรถเมล์ซัก 20-30 บาทไหม ป้าไม่มีเงินขึ้นรถเมล์
ฉัน: (คิดในใจ แม่ง มามุขนี้อีกและ เจอบ่อยจังวะ)
น้องตอง: (ควักให้ 20 บาท)
ป้า: ป้าขออีกได้ไหม ป้าหิวน้ำ ป้าต้องกินยา
ฉัน: (ยื่นขวดน้ำเปล่าให้) อ่ะ นี่ค่ะป้า น้ำเปล่า (ยื่นให้แต่น้ำ ไม่ยอมยื่นตังค์)
ป้า: โอ๊ยยย ป้าไม่เอาหรอก หนูกินไปแล้ว ป้าไม่เอา
ฉัน: ป้า หนูเพิ่งซื้อเลย ยังไม่ได้กิน ยังไม่ได้แกะอะไรเลยเนี่ย ป้าเอาไปสิ
ป้า: โอ๊ย ไม่เอาหรอก ป้าขอเงิน ป้าอยากกินนม
ฉัน: (อ้าว อีป้า ไหนเอ็งว่าจะเอาน้ำไปกินยาไง ตอนนี้อยากกินนมซะและ หมอไม่บอกหรอว่ากินยากะนมไม่ได้ หือ เจอประโยคนี้เข้าไปก็แน่ใจแล้วว่ามาหลอกเอาตังค์กูแหงๆ) อ้าวป้า ไหนว่าป้าจะเอาน้ำไง นี่ไงคะน้ำ หนูยังไม่ได้แกะเลยเนี่ย
ป้า: ไม่เอาๆ ป้าอยากกินนม
ฉัน: (อีพวก…นะ…เดี๋ยวแม่เดินไปซื้อนมให้ แล้วถ้าไม่กินจะสกายคิกซะดีไหม อีพวกลวงโลก)

ซักพัก ป้าเห็นว่าท่าจะไม่ได้เกิน 20 บาท (จากน้องตองผู้แสนใจดี) เสียแล้ว ป้าก็เดินจากไป

คุณป้าที่เดินมาขอเงินเรา เค้าแต่งตัวธรรมดาๆ ค่ะ ไม่สกปรกนะ
แล้วเดี๋ยวนี้ ขอทานเค้าไม่ขอกันบาทสองบาทแล้วนะ เค้าขอหลายสิบบาท (ยี่สิบบาทยังไม่พอใจเลยเห็นไหม จะเอาอีก)
เจออย่างนี้ เซ็งนะ มือเท้าก็ดี เดินขอเงินเค้าอย่างนี้ ไม่ไหว
ฉันเลยไม่ค่อยอยากจะช่วยคน เพราะคนอย่างนี้ชอบมาทำให้ฉันระแวงที่จะช่วย
ฉันไปช่วยแมวช่วยหมาดีกว่า บริจาคเงินช่วยให้ข้าวหมาแมวแล้วสบายใจกว่าเยอะเลย

สังคมอย่างนี้ ทำให้จิตใจฉันหยาบกระด้าง…ขึ้นเรื่อยๆ

คิดถึงสังคมบ้านนอกใสๆ เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็กจังเลยนะ…

หมายเหตุ: ขออ้างอิงเรื่องเก่า “สารพันลวดลายนายขอทาน