ป้ายกำกับ

, ,

ท่านเคยหงุดหงิดกับการใช้ห้องน้ำร่วมกับคนอื่นหรือไม่?

หากท่านต้องการแก้แค้นใครซักคนที่อยู่ร่วมโลกกับท่าน…กรุณาปฎิบัติตามข้อมูลต่อไปนี้อย่างเคร่งครัด 

  • ทิ้งทิชชิ่ว(ทิชชู่)ให้ลอยเคว้งอยู่ในโถส้วม รอคอยการกดจากผู้ใจบุญ ไม่รู้ว่ามันไม่รู้จักถังขยะหรือไง … หรือขี้เกียจหนักหนากับการใช้เท้ากดถังขยะให้มันอ้าปาก (เราเรียกอย่างนี้) ไม่รู้หรือไงว่าทิชชิ่วเนี่ย เวลาเค้ามาดูดส้วมแล้วแยกกากน่ะ มันไม่ใช่สิ่งที่เค้าเอาไปทำประโยชน์ต่อได้ ต่อให้มันเป็นเยื่อของพืชก็ตาม กากจากมนุษย์เนี่ย…เค้าเอาไปทำปุ๋ยต่อได้ แต่การแยกเยื่อทิชชิ่วออกนั้น ทำได้ยากลำบากนะเออ แถมเอาไปเป็นปุ๋ยต่อก็ไม่ได้ด้วยล่ะ … ดังนี้แล้ว ทิชชิ่วที่เช็ดตรูดของท่าน ทิ้งลงถังเถอะคร้าบ 
  • หลงเหลือหยดน้ำทิ้งไว้บนโถส้วม เป็นสิ่งที่ชวนให้หงุดหงิดเหลือแสน เพราะบางครั้งที่เราวิ่งเข้าห้องน้ำ มันก็แบบ “ปริ๊บๆ” อยู่ตรงปลายทางแล้วอ่ะ เข้าใจใช่ป่ะ…. แล้วเปิดประตูเข้าไป เราก็หวังจะได้ทิ้งตัว เพื่อทำการปลดปล่อยสสารออกจากร่างกาย ถ้าเจอไอ้เจ้าหยดน้ำ (ไม่ว่าจะหยดเล็กหรือหยดใหญ่) เราก็ต้องทำการกำจัดมันด้วยทิชชิ่วเสียก่อน ช่างเสียเวลา เสียอารมณ์ และอาจจะถึงกับเสียน้ำตาได้ ถ้ามันกลั้นไม่ไหว 
  • ฉีดน้ำลงบนพื้น ห้องน้ำสาธารณะโดยทั่วไป แบ่งได้เป็นสองประเภท คือแบบแห้ง และแบบเปียก แบ่งได้โดยอุปกรณ์ที่ใช้ในห้องน้ำ … ถ้ามีแค่ทิชชิ่วไว้บริการอย่างเดียว ไร้ซึ่งสายชำระ หรือน้ำราดโถส้วมแยกออกมาต่างหากแล้วไซร้ อย่างนั้นเป็นแบบแห้งค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นโชคดีที่ที่ทำงานเราห้องน้ำมีสายชำระให้ หรือจะเป็นโชคร้ายที่ว่าทุกวันมันต้องมีคนที่ทำน้ำกระเซ็นกระสายเจิ่งนองบนพื้นห้องน้ำ เวลาเราเข้าต่อแล้วมันก็เปียกขากางเกงน่ะ ไม่รู้ว่าไอ้คนที่มันทำน้ำเจิ่งเนี่ย มันลงไปนั่งล้างจิ๊มิ๊กะพื้นหรือยังไง ถึงได้เผื่อแผ่น้ำให้คนอื่นเหลือเกิน
  • ทิ้งทิชชิ่วให้ไม่ลงถัง มันสกปรกนะ เวลาเข้าไป อยากกำจัดให้เหมือนกัน แต่ครั้นจะเอามือจับหย่อนลงถัง ก็ไม่รู้ว่ามันเช็ดตรูดหรือเช็ดจิ๊มิมา (ไม่ว่าจะเช็ดอะไรก็ไม่อยากจับทั้งนั้นอะ แม้แต่ให้เอาเท้าคีบๆ ลงถังก็ไม่อาว) ถ้าเป็นกระดาษสีขาวๆ มันก็ยังพอไหวอยู่ แต่ถ้ามันมีร่องรอยต่างๆ โผล่ออกมา มันก็ไม่น่าอภิรมย์หรอก 
  • หลงเหลือร่องรอยปฏิสสารจากร่างกายไว้เป็นที่ระลึก อันนี้หนักที่สุด เพราะใครจะไปอยากรู้ ว่าแกกินอะไรมาเมื่อวานนี้ ไม่ต้องมาโพนทะนาขนาดนี้ก็ได้มั้ง รู้อยู่หรอกว่าเป็นคนเปิดเผยจริงใจ แต่เอาไปโชว์ให้คนที่ท่านรักดูเถิด บางเรื่องบางอย่างเราก็ไม่ได้อยากรู้อ่า 

เป็นไงคะ ฟังแล้วอยากทำตามขึ้นมาเลยชิมะ

นี่เป็นสิ่งที่เราเจอและต้องกำจัดมันอยู่ทุกวันด้วยความหงุดหงิดน่ะ ก็เข้าใจว่าเวลาคนอยู่ด้วยกันเยอะๆ แล้วมันก็ต้องมีเรื่องยุ่งยาก แต่เมื่อก่อนนี้ไม่เห็นเป็นอย่างนี้ พอมีบริษัทใหม่เข้ามา แบ่งห้องน้ำในชั้นใช้กับบริษัทเรา เราก็เจอแต่เรื่องอย่างนี้ตลอดเวลา เลยพาลสงสัยเอาว่า คงไม่ใช่คนของบริษัทเราหรอก (นี่ … เข้าข้างเพื่อนตัวเองสุดๆ ไอ้ลำเอียงเอ๊ยยย)

ฮือ  เอาห้องน้ำสะอาดๆ อย่างเมื่อก่อนของเค้าคืนมาน้า~

ชีวิตต้องสู้(กะห้องน้ำ)จริงๆ เลยกรู 

เมื่อเราต้องสู้กะเข้าโถส้วม และสิ่งต่างๆ ในห้องน้ำไปแล้ว…คราวนี้ก็ถึงตาศัตรูตัวฉกาจออกโรงบ้างแล้ว

“มนุษย์” ค่ะ (โอววว น่ากลัวมั้ย น่ากลัวมั้ย)

จะขอส่งผู้แข่งขันเข้าประกวดดังนี้ค่ะ

  • มนุษย์ขี้เหงา มนุษย์ประเภทนี้จะต้องเข้าห้องน้ำด้วยกันกับเพื่อน ไปไหนไปด้วยกันทั้งๆ ที่ห้องน้ำมันก็ไม่ได้เปลี่ยวอะไรนักหนา สมมติฐานเบื้องต้นมีว่า อาจจะกลัวผู้ร้ายดักฉุดไปฆ่าแล้วไม่ข่มขืนระหว่างทางเดิน เลยต้องชวนกันไปเป็นแพคคู่ (แล้วแค่ไปห้องน้ำกะเพื่อน มันผิดตรงไหน…ผิดตรงที่มันต้องเกี่ยวข้องกะมนุษย์จำพวกต่อไป) 
  • มนุษย์คุยข้ามห้อง หากท่านต้องมาประสบเหตุการณ์ที่เข้าห้องน้ำสิริรวมทั้งหมดทั้งสิ้น 3 ห้องถ้วน 2 ห้องนั้นปิดประตู แล้วเราต้องเข้าอีกห้องหนึ่งที่เหลือ ประจวบเหมาะว่าวันนั้นเป็นวันที่ต้องทิ้งสสารบางอย่างลงคอห่าน แล้วระหว่างที่กำลังบิวท์นั้น ก็มีเสียงมนุษย์ขี้เหงาที่เข้าห้องน้ำเป็นแพ็คคู่ คุยกันด้วยเสียงดังชัดเจน ปรึกษาปัญหาชีวิต ทั้งชีวิตการทำงาน…เบื่อเพื่อนร่วมงานหน้าไหว้หลังหลอก เบื่อเจ้านาย ลูกมีปัญหาที่โรงเรียน แล้วล่ะก็ มันจะมีผลต่อการบิวท์สสารมากมาย จะเบ่งดังก็ไม่ได้ จะทิ้งสสารดังหน่อยก็ไม่ได้ มันช่างทรมานจริง 
  • มนุษย์คุยข้ามห้องระหว่างปล่อยปฏิสสาร เนื่องจากการคุยเสียงดังฟังชัดนั้น มันเหมือนการขยายเสียงของท่านระหว่างการปล่อยปฏิสสาร มันทำให้คนนั่งฟังทรมานเหลือแสน ดังจะยกมากล่าวเป็นเหตุการณ์สมมติให้อ่านกันดังนี้

สาว1 : (ออกไปยืนนอกห้องน้ำหลังฉี่เสร็จตะโกนคุยกะสาว 2 ) แม่งพี่ด๋อย (นามสมมติ) ทำไมเป็นคนอย่างนี้ เมื่อวานเราก็รอแกอยู่ตั้งนาน ไม่กลับบ้านด้วยกันก็ไม่ยอมบอกก่อน

สาว2 : จริงหรอ อือออออออ (เสียงเบ่ง) แล้วแกได้ถามเค้าก่อนหรือเปล่าว่าจะกลับหรือไม่กลับด้วยกัน ฮืออ (เบ่งต่อ)

สาว1 : ถามแล้ว พี่เค้าก็เฉยๆ จะตอบก็ไม่ตอบ อะไรของเค้าก็ไม่รู้

สาว2 : แหม แกก็รู้ว่าพี่เค้าไม่ค่อยอยู่กะร่องกะรอย ฮึบ (เสียงหายใจหนักๆ มึงเบ่งอีกก้อนแล้วชิมิ สาด)

(แล้วทั้งสองสาวก็ยังคุยกันอยู่กระทั่งเราเดินออกจากห้องน้ำไป แต่ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าจะคุยกันต่ออีกนานแค่ไหน แต่อีสาว 1 แกไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ที่มีคนคุยไปด้วย เบ่งสสารไปด้วยน่ะ เราฟังแล้วยังรู้สึกเหม็นๆ พิกล)

  • มนุษย์จองอ่างล้างมือ อย่างที่บอกไปว่าห้องน้ำที่ทำงานเรามี 3 ห้อง แต่อ่างล้างมือมีแค่ 2 อ่างเท่านั้น วันดีคืนดี จะเจอมนุษย์จองอ่างล้างมือ ไอ้ที่ว่าเห็นคนมายืนรอต่อคิวล้างมือแล้ว เจ๊แกก็ยังเอื่อยเฉื่อย ล้างมือมั่ง ล้างจานมั่ง แล้วก็หันไปคุยกะเพื่อนที่มาด้วยกันเป็นแพคคู่ที่อ่างข้างๆ (ระหว่างคุยก็ล้างต่อไปสิเจ๊ จะหยุดให้มันเสียเวลาทำไม ไม่รู้ว่าแยกประสาทไม่ได้หรือไง ทำสองอย่างพร้อมกันสิวะ) เหลือบตามามองนิดหนึ่ง รับรู้ว่ามีคนมายืนต่อคิวรอล้างมือ แล้วเจ๊ก็เมาท์ต่อ แล้วก็ล้างเอื่อยๆ ต่อ คนรอมันมีน้ำโหนะ ยืนนานขนาดนี้ สงสัยว่าเจ๊ทั้งสองเค้าจะได้สัมปทานพื้นที่อ่างล้างหน้ามาแล้ว ถึงกร่างได้ขนาดนี้

ที่กล่าวมาทั้งสองเอนทรี่เนี่ย … มันเป็นความอัดอั้นใจอย่างสุดๆ 0oรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพจมานที่โดนแม่สามีกลั่นแกลัง

Photobucket

จะเข้าห้องน้ำทั้งที แทนที่จะ Happy กลับต้องมารำคาญอะไรเล็กๆ น้อยๆ อย่างนี้ได้ทุกวัน ทำเอาสุขภาพจิตเสียได้เหมือนกันนะเนี่ย

หลังๆ เวลาเข้าห้องน้ำแล้วเจอห้องน้ำเปล่าๆ โล่งๆ แทบจะกราบกรานโถฉี่ด้วยความอิ่มเอมเกษมสันต์เลยล่ะค่ะ

พระเจ้า…ขอห้องน้ำโล่งๆ อย่างนี้ให้ลูกตลอดทั้งวันได้มั้ยเนี่ย!!! 

-22 พฤษภาคม 2552-

**เนื่องจาก Multiply จะปิดตัวในวันที่ 1 ธันวาคม 2555 นี้
ฉันมี Entry ที่เขียนเอาไว้ที่นั่น และจะขอทำการย้ายมาที่นี่ค่ะ