ป้ายกำกับ

, , , ,

14232_246971754907_4640705_n25 ตุลาคม 2551

มานอนโรงพยาบาลเฝ้าอาม่า…((แสร้งว่า เป็นหลานกตัญญูได้นัยหนึ่ง ปกติเป็นหลานเลวไง…))

ญาติอยูโรงพยาบาลตั้งสองคน
อุบัติเหตุที่ตัวเองไม่ได้ทำให้เกิดซะหนึ่ง … ทำให้คนทั่วประเทศรุ้จักนามสกุลตูโม้ดเลย
ไม่สบายอีกหนึง … เพราะอายุที่มากแล้ว ((หลังๆ มานี้ หลงๆ ลืมๆ เยอะ))

ตอนมาถึงที่โรงพยาบาลคืนเมื่อวาน … อาม่าความดันต่ำ … จนตาลอย และหลงเยอะมาก
เห็นแล้รู้สึกใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เราต้องทำเรื่องแอดมิทอาม่าเข้านอนที่โรงพยาบาล … ((คนมันไม่เค้ย … ไม่เคย))

มารอบนี้ … อาม่านอนหลับดี … ยังไม่มีหลงกลางวันกลางคืนเหมือนเมื่อคราวที่แล้ว
แต่จะมีเรียกเป็นระยะๆ … ถ้าเรียกแล้วจะเรียกถี่ไปพักใหญ่ๆ
อืม เท่าที่มีหลงลืมช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาคงเป็นเรื่องที่ว่า … แกไม่รู้ว่า แกใส่แพมเพริ์สอยู่ … เลยเรียกจะฉี่ตลอดเวลา … เพราะ “อั๊วไม่ได้ใส่ซาเพิ่น” ((แกเรียกงี้อ่ะ))

เช้านี้ แกตื่นมาตอนหกโมงครึ่ง ถามว่ากี่โมงแล้ว … ทำไมไม่ไปทำงาน
((เอ่อ วันเสาร์น่อ … ))
แล้วหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง แกก็จะบอกว่า “แปดโมงแล้ว” อยู่หลายหนเลย
… อาม่าขี้กังวลเรืองเวลา กลางวันกลางคืนมาก … แกจะใจจดใจจ่อกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ … ทำไมไม่รู้เหมือนกัน

แต่เห็นคุณหมอแจ้งอาการเบื้องต้นว่า อาจจะเกิดจากอาการไตเสื่อม … เก็บเกลือแร่ไม่อยู่
และมีอาการติดเชื้อนิดหน่อย … จึงรักษาอาการติดเชื้อก่อน
ส่วนเรื่องไต … จะมีหมอเฉพาะทางโรคไตเข้ามาตรวจอีกทีหนึ่ง

เมื่อคืน พยายามจะนอนให้หลับเหมือนกัน แต่มันไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ เล่นเนตไป เล่นเนตมา
… ตีสามซะงั้น …

สัญญาณมือถือในโรงพยาบาล … บางมุม … แย่ได้อีก …

เอ้า ญาติๆ ทั้งหลาย … เลขห้องพักอาม่างวดนี้ “854” นะครับ
ดูซิว่าจะถูกหวย ((กิน)) กันหรือเปล่า???

14 ธันวาคม 2551

เด็กสาวอายุ 6 ขวบ ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนกลางดึก พบว่า … ท้องน้อยๆ ประท้วงอยากกินข้าวเหลือเกิน
แต่ดึกขนาดนี้แล้ว…จะมีร้านข้าวร้านไหนเปิดให้ออกไปจับจ่ายเล่า

เด็กน้อยพลิกตัวไปด้านข้าง…อาม่านอนอยู่

ไร้ซึ่งความเกรงใจ…เด็กน้อยเขย่าตัวอาม่า เรียกร้องในสิ่งที่ต้องการ

“อาม่า อาม่า…เมย์อยากกินมาม่า”

หลานสาวไม่เคยต้องรอนาน แค่ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้น อาม่าก็ยืนต้มมาม่าให้อยู่ในครัวแล้ว

หลานสาวชะโงกมองมาม่าในหม้อแบบกลัวๆ ไม่กล้ายืนใกล้นัก เพราะมันร้อน

มืออาม่าจับตะเกียบไม้…คนมาม่าในหม้อไป ปากก็บ่นประโยคฮิตที่ลูกหลานจำได้แม่น

“อั๊วเจี๊ยะคำเลียวก็ไม่เอาแล้วมาม่าเนี่ย หมอเจี๊ยะ”
(ฉันกินคำเดียวก็ไม่เอาแล้วมาม่าเนีย ไม่เห็นอร่อย)

หลานสาวเรื่องมาก สั่งนู่นสั่งนี่

“อาม่า ไม่ใส่ไอ้ซองๆ นะ เมย์ไม่กิน มันเผ็ด”

อาม่ายิ้ม

ก็ทำไมอาม่าจะไม่รู้ว่าไอ้หลานเรื่องมากคนนี้มันไม่กินเผ็ด
เลี้ยงมากะมือตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่
กินอะไร ไม่กินอะไร นิสัยเป็นยังไง

หลับตาจับดูก็รู้ละมั้ง…
…นี่ตาข้างซ้าย นี่ขาข้างขวา

ไอ้หลานเห็นมาม่า ก็นึกมุขพิเรนทร์ออกมาได้

มือน้อยๆ เขย่าต้นแขนที่มีเนื้อห้อยๆ ที่ชอบจับเล่น เขย่าไปมา
เงยหน้ามองอาม่า

“มาม่า มาม่า อยากกินอาม่า”

ไม่ว่ามุขนี้จะฝืดแค่ไหน อาม่าก็ยังหัวเราะกับมุขนี้ทุกครั้งไม่เคยเบื่อหน่าย

…………….

เราเคยฝันหลายครั้งว่าอาม่าตาย…ตื่นขึ้นมา ดีใจที่พบว่านั่นเป็นแค่เพียงฝันร้าย

หลายครั้งที่อาม่าไม่สบาย เข้าโรงพยาบาล
เราไม่เคยสบายใจเลยสักครั้ง … กลัวว่าอาม่าจะไม่อยู่กับเราอีกต่อไป … แต่อาม่าก็อยู่ต่อมาได้ตั้งนาน

ครั้งนี้ ไม่มีสัญญาณใดๆ อาม่าแค่หลับไป … แล้วก็จากเราไปตลอดกาล

เค้าบอกว่า … อาม่าขึ้นสวรรค์
เค้าบอกว่า … อาม่าไปไหว้พระ

90 ปีที่ผ่านมา อาม่าคงเหนื่อย … อาม่าคงอยากพักผ่อน

คงมีแต่ไอ้หลานอกตัญญูนี่ละมั้ง ที่ไม่อยากให้อาม่าไปพักผ่อน

กำแพงชีวิตแผ่นใหญ่ที่ขวางกั้น … เราต้องผ่านมันไปให้ได้

ให้อาม่าที่อยู่บนสวรรค์เห็นว่า … หลานสาวตัวน้อย เติบโตขึ้นแล้ว … มาม่าก็ต้มเองได้แล้วนะ

… ใส่ไข่ในมาม่า เครื่องปรุงเผ็ดๆ ก็กินได้แล้วนะอาม่า …

คิดถึงจังเลยอาม่า…